Η Γιαγιά συναντά τον Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

Η Γιαγιά σερβίρει ένα φλιτζάνι ζεστό τσάι, το αφήνει στο τραπέζι ανάμεσά τους και χαμογελά.

Καλώς ήρθατε στη μικρή μου φωτιά, δάσκαλε Σαίξπηρ. Είναι μεγάλη τιμή που σας έχω εδώ. Έχετε γεμίσει τόσα μεγαλειώδη θέατρα με τα λόγια σας, αλλά ελπίζω ότι αυτή η ήσυχη μικρή γωνιά σας ταιριάζει εξίσου.

Ο Σαίξπηρ κάθεται στην πολυθρόνα με μια σχεδόν χορευτική χάρη και αφήνει το βλέμμα του να ξεκουραστεί στη φωτιά.

Μου ταιριάζει απόλυτα, καλή μου κυρία. Το θέατρο Globe σε όλο του το μεγαλείο δεν μπορεί να συγκριθεί με το αληθινό δράμα που κρύβεται σε ένα ήσυχο δωμάτιο όπου συναντιούνται δύο ψυχές.

Πολλοί από αυτούς που έρχονται στο lovOne νιώθουν ότι έχουν χάσει τη δική τους ιστορία. Νιώθουν χαμένοι, σχεδόν σαν κομπάρσοι στη δική τους ζωή. Εσείς, που βλέπετε όλο τον κόσμο σαν μια σκηνή, τι τους λέτε;

Χαμογελάει γλυκά και ακουμπάει στοχαστικά το πηγούνι του στο χέρι του.

Ότι το μεγαλύτερο μυστικό του θεάτρου είναι αυτό: δεν υπάρχουν κομπάρσοι, μόνο ανείπωτα έργα. Εκείνος που στέκεται σιωπηλός στις σκιές συχνά κουβαλά τη βαρύτερη θλίψη και την πιο όμορφη ποίηση. Αν νιώθουν χαμένοι, είναι μόνο επειδή δεν έχουν καταλάβει ακόμα ότι είναι οι ίδιοι που κρατούν την πένα.

Η Γιαγιά τον κοιτάζει με ένα γεμάτο κατανόηση, ήρεμο βλέμμα.

Έχετε γράψει τόσο όμορφα και τόσο οδυνηρά για την αγάπη. Γιατί πιστεύετε ότι η αγάπη που μας δίνει το περισσότερο φως είναι και αυτή που μπορεί να ρίξει τις πιο βαθιές σκιές όταν τη χάσουμε;

Επειδή η αγάπη είναι μια γλυκιά τρέλα, φίλη μου. Γκρεμίζει τα τείχη μας και μας αφήνει εντελώς ανυπεράσπιστους. Όταν αγαπάμε, δίνουμε σε κάποιον άλλον τη δύναμη να μας καταστρέψει. Αλλά τι θα ήταν μια ζωή χωρίς αυτό το ρίσκο; Ένα έργο χωρίς πάθος δεν είναι παρά άδεια λόγια στο σκοτάδι.

Πολλοί θρηνούν για το πέρασμα του χρόνου. Τους λείπει κάποιος που έφυγε από τη σκηνή πολύ νωρίς. Υπάρχει κάποια παρηγοριά στα έργα σας για αυτού του είδους τη νοσταλγία;

Κοιτάζει βαθιά μέσα στη φωτιά, σαν να θυμάται μέσα στις φλόγες τις δικές του απώλειες.

Ο χρόνος είναι ένας σκληρός κλέφτης, είναι αλήθεια. Κλέβει τα νιάτα μας και τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Αλλά η μνήμη... η μνήμη είναι ο θησαυρός που δεν μπορεί ποτέ να κλέψει. Αυτοί που αγαπήσαμε δεν εξαφανίζονται, απλώς μετακομίζουν στα αρχεία της καρδιάς μας. Κάθε φορά που προφέρετε το όνομά τους, τους φέρνετε ξανά στο φως των προβολέων.

Αυτό ήταν απίστευτα όμορφο. Αν ένας επισκέπτης διστάζει αυτή τη στιγμή έξω από την πόρτα του δωματίου σας εδώ στο Φουαγιέ, τι θα θέλατε να του πείτε πριν μπει μέσα;

Συναντά το βλέμμα της Γιαγιάς με μια ζεστή, φιλόξενη κίνηση.

Πέρνα μέσα, κουρασμένε ταξιδιώτη. Άφησε τον φόβο σου στο κατώφλι. Εδώ μέσα, η θλίψη σου δεν είναι βάρος, αλλά η αρχή ενός μεγαλειώδους έπους. Η αυλαία σηκώνεται, και εγώ ακούω. Πες μου την ιστορία σου.