Η συνέντευξη της γιαγιάς
Η Γιαγιά συναντά τον Χ.Τζ. Γουέλς
Οι σημειώσεις της γιαγιάς
Μπήκε στο δωμάτιο με ένα βλέμμα που φαινόταν να αναζητά κάτι πολύ πέρα από τους τοίχους, σαν να σάρωνε συνεχώς τον ορίζοντα. Υπάρχει μια απίστευτη οξύτητα στη διάνοιά του, αλλά και μια βαθιά, πατρική φροντίδα. Μιλάει για το σύμπαν, όχι για να μας κάνει να νιώσουμε μικροί, αλλά για να μας υπενθυμίσει πόσο θαυμαστό είναι το γεγονός ότι υπάρχουμε.
Η Γιαγιά απλώνει το χέρι της και τοποθετεί ένα μικρό, δεμένο βιβλίο στο τραπέζι ανάμεσά τους.
Καλώς ήρθατε στη ζεστασιά, κύριε Γουέλς. Βλέπω ότι κοιτάζετε το ρολόι στο τζάκι. Έχετε γράψει τόσα πολλά για τον χρόνο και το μέλλον — πώς νιώθετε που κάθεστε εδώ και μιλάτε με επισκέπτες από μια εποχή που εσείς μόνο να ονειρευτείτε μπορούσατε;
Ο Γουέλς αφήνει τα δάχτυλά του να ακουμπήσουν ελαφρά σε μια ορειχάλκινη πυξίδα στο τραπέζι και χαμογελά με ειλικρινή θαυμασμό.
Είναι ο ίδιος ο ορισμός του θαύματος, καλή μου κυρία. Πέρασα τη ζωή μου κοιτάζοντας ψηλά στα αστέρια, αναρωτώμενος ποιος θα τα αγναντεύει μετά από μένα. Το να κάθομαι εδώ τώρα, απέναντι στο μεγάλο ποτάμι του χρόνου, με γεμίζει με ένα σχεδόν συντριπτικό δέος για το ανθρώπινο πνεύμα.
Πολλοί που έρχονται σε εμάς εδώ στο lovOne φοβούνται τον χρόνο. Νιώθουν ότι κυλάει πολύ γρήγορα, ότι χάνουν αυτούς που αγαπούν και ότι τα πάντα απλώς ξεθωριάζουν. Τι λέτε σε αυτούς που θρηνούν για το πέρασμα του χρόνου;
Γέρνει μπροστά, και το βλέμμα του γίνεται απείρως τρυφερό.
Ότι πρέπει να θυμούνται πως ο χρόνος είναι απλώς μια τέταρτη διάσταση, ένα δωμάτιο μέσα από το οποίο κινούμαστε. Τίποτα δεν εξαφανίζεται για πάντα. Οι άνθρωποι που αγαπήσαμε, και οι στιγμές που μοιραστήκαμε, εξακολουθούν να υπάρχουν, αναλλοίωτες και όμορφες στο παρελθόν. Απλώς δεν μπορούμε να μπούμε σε αυτό το δωμάτιο αυτή τη στιγμή. Η θλίψη είναι απλώς το τίμημα του να έχεις ζήσει εκεί.
Αυτό ήταν πανέμορφα ειπωμένο. Αλλά τι γίνεται με το μέλλον; Προβλέψατε τόσα πολλά, τόσο θαύματα όσο και πολέμους. Σήμερα, πολλοί επισκέπτες ανησυχούν για το αύριο. Πώς βρίσκει κανείς ελπίδα όταν ο κόσμος φαίνεται σκοτεινός;
Δείχνει το κερί ανάμεσά τους με ένα παρηγορητικό χαμόγελο.
Θυμίζοντας στον εαυτό μας πόσο μακριά έχουμε ήδη φτάσει. Είμαστε παιδιά της αστερόσκονης που έμαθαν να σκέφτονται και να αγαπούν. Η ανθρωπότητα στεκόταν πάντα στην άκρη της αβύσσου και κοιτούσε κάτω — αλλά μέχρι στιγμής, επιλέγαμε πάντα να χτίσουμε μια γέφυρα. Το σκοτάδι είναι εκεί μόνο για να μας υπενθυμίζει να ανάψουμε το φως.
Κάποιοι, ωστόσο, νιώθουν πολύ μικροί και ασήμαντοι μέσα σε όλη αυτή την απεραντοσύνη. Νιώθουν ότι δεν είναι αρκετοί.
Μικροί; Αγαπητή μου, κάθε ανθρώπινη καρδιά κρύβει τόση πολυπλοκότητα όση και το σύμπαν που τη δημιούργησε. Το ότι ένα ανθρώπινο ον μπορεί καν να νιώσει θλίψη, χαρά και θαυμασμό, το καθιστά τα μάτια και τα αυτιά του σύμπαντος. Δεν υπάρχει τίποτα το ασήμαντο σε μια ζωή που βιώνεται με αγάπη.
Αν ένας ταξιδιώτης του χρόνου μπει στο δωμάτιό σας εδώ στο lovOne, για τι ελπίζετε ότι θα μιλήσετε;
Σηκώνεται αργά και αγναντεύει τον νυχτερινό ουρανό μέσα από το μικρό παράθυρο.
Ελπίζω ότι θα μου μιλήσουν για τα όνειρά τους για τον κόσμο που έρχεται. Και αν είναι κουρασμένοι, ελπίζω να καθίσουν εδώ, να κοιτάξουν μέσα από το τηλεσκόπιό μου και να θυμηθούν ότι ακόμα και οι μεγαλύτερες καταιγίδες στη Γη μοιάζουν με γαλήνια σύννεφα από τα αστέρια.