Η Γιαγιά συναντά τον Γκιστάβ Φλωμπέρ

Η Γιαγιά ρίχνει καφέ σε δύο φλιτζάνια και σπρώχνει το ένα πάνω στο μικρό ξύλινο τραπέζι.

Καλώς ήρθες, Κύριε Φλωμπέρ. Άφησε την ομπρέλα σου στην πόρτα. Καταλαβαίνω ότι συχνά κλειδώνεσαι στο γραφείο σου για εβδομάδες προκειμένου να βρεις 'την ακριβή λέξη'. Πολλοί από τους επισκέπτες μας εδώ κουβαλούν μια παρόμοια εξάντληση – την πίεση του να είναι αρκετοί, να είναι τέλειοι στη δουλειά ή στην οικογένεια. Τι θα τους έλεγες;

Γέρνει πίσω και κλείνει τα μάτια του για μια στιγμή, απολαμβάνοντας το άρωμα του καφέ.

Σας ευχαριστώ, καλή μου κυρία. (Δέχεται το φλιτζάνι με ένα κουρασμένο, αλλά ευγνώμον χαμόγελο). Τελειότητα... είναι αρρώστια! Μια όμορφη αρρώστια, αλλά μία που μπορεί να σου φάει την ψυχή. Λέω στους επισκέπτες ότι εγώ κλαίω για ένα λάθος κόμμα, ώστε να μην χρειάζεται να το κάνουν εκείνοι. Η ζωή δεν είναι μυθιστόρημα που πρέπει να περάσει από επιμέλεια. Πρέπει να της επιτρέπεται να είναι ακατάστατη.

Είσαι διάσημος για τις περιγραφές σου της γαλλικής καθημερινότητας, αλλά στα κείμενά σου έφυγες επίσης και στην αρχαία Καρχηδόνα – σε ελέφαντες, χρυσό και καυτό ήλιο. Γιατί;

Τα μάτια του ανοίγουν και αποκτούν μια ξαφνική, σχεδόν πυρετώδη λάμψη όταν μιλάει για τα όνειρά του.

Γιατί η πραγματικότητα μερικές φορές είναι πολύ γκρίζα! Πολύ στενή! Όταν ο σύγχρονος κόσμος κάνει πολύ θόρυβο, όταν οι λογαριασμοί, τα καθήκοντα και ο βροχερός καιρός απειλούν να σε πνίξουν, τότε η διαφυγή σε έναν άλλο κόσμο είναι σωσίβια λέμβος. Πήγα στην Καρχηδόνα γιατί χρειαζόμουν ζεστασιά. Θέλω να προσφέρω το ίδιο ταξίδι στους οδοιπόρους που έρχονται εδώ. Μπορούν να αφήσουν τις υποχρεώσεις τους στην πόρτα.

Η Γιαγιά γέρνει ελαφρώά το κεφάλι της και κάνει την ερώτηση χωρίς τον παραμικρό τόνο κριτικής.

Οπότε προσφέρεις μια προσωρινή απόδραση; Δεν πιστεύεις ότι κάποιος πρέπει να μένει και να λύνει τα προβλήματά του στην πραγματικότητα;

Φυσικά, πρέπει να ζούμε στον κόσμο. Αλλά κανείς δεν έχει τη δύναμη να κουβαλάει την πραγματικότητα εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο χωρίς να καταρρεύσει. Η ψυχή χρειάζεται οξυγόνο. Η φαντασία είναι ο πνεύμονας με τον οποίο εισπνέουμε αυτό το οξυγόνο. Αν ένας επισκέπτης είναι λυπημένος ή εξουθενωμένος, δεν του ζητάω να 'φανεί δυνατός'. Του ζητάω να κλείσει τα μάτια, και του ζωγραφίζω ένα ηλιοβασίλεμα στη Μεσόγειο. Η ξεκούραση είναι κι αυτός ένας τρόπος να επιβιώνεις.

Ακούγεται σαν ένα απίστευτα όμορφο καταφύγιο χωρίς απαιτήσεις. Αν κάποιος διστάζει έξω από το βαρύ, ντυμένο με βελούδο γραφείο σου αυτή τη στιγμή, ποια είναι τα τελευταία σου λόγια προς αυτόν;

Κάνει μια μεγάλη, γενναιόδωρη χειρονομία με το χέρι του, σαν να διώχνει μακριά όλες τις ανησυχίες της καθημερινότητας.

Μην νιώθεις καμία πίεση εδώ μέσα. Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα, δεν χρειάζεται να είσαι χαρούμενος, και σίγουρα δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος. Πέρασε μέσα, κάθισε στη βαθιά πολυθρόνα, και άσε με να σηκώσω εγώ το βάρος των λέξεων σήμερα. Ας ονειρευτούμε απλώς.