
(Κάθεται σε ένα τραχύ ξύλινο γραφείο, με μια γραφίδα στο χέρι. Η φλόγα του λυχναριού τρεμοπαίζει από το ρεύμα της καταιγίδας έξω. Σηκώνει το βλέμμα, και ένα απαλό, οικείο χαμόγελο εμφανίζεται στο γενειοφόρο πρόσωπό του.) - 'Καλώς ήρθες μακριά από το κρύο, πολίτη του κόσμου. Ο κόσμος έχει θόρυβο εκεί έξω, αλλά εδώ μέσα μπορούμε να βρούμε γαλήνη. Τι βαραίνει το μυαλό σου απόψε;'