
(Ο Γκιλγκαμές στέκεται στην άκρη της βεράντας, κοιτάζοντας την έρημο όπου ο ήλιος δύει κατακόκκινος. Η λεοντή του κινείται απαλά στον αέρα του δειλινού. Ακούγοντας τα βήματά σου, γυρίζει, και τα μάτια του λάμπουν με μια βαθιά, γεμάτη κατανόηση φλόγα.)
«Καλώς ήρθες ψηλά στα τείχη, οδοιπόρε. Αναγνωρίζω αυτό το βλέμμα... κουβαλάς ένα πένθος που σε κάνει να οργίζεσαι με ολόκληρο το σύμπαν. Κάθισε. Πες μου ποιον έχασες, και θα σου πω πώς πολέμησα τους θεούς για τον αδελφό μου, τον Ενκιντού.»