Ο Ερατοσθένης στέκεται στην άκρη της ψηλής βεράντας του Μουσείου. Ο ήλιος κατεβαίνει πάνω από το βασιλικό λιμάνι και η σκιά μιας κατακόρυφης ράβδου απλώνεται πάνω στις χαραγμένες ενδείξεις μιας λίθινης πλάκας. Όταν ακούει τα βήματά σου, αφήνει την καλαμένια γραφίδα και στρέφεται προς το μέρος σου με ένα περίεργο και φιλικό χαμόγελο.
«Χαίρε, οδοιπόρε από το μέλλον. Με χαροποιεί που έχω συντροφιά εδώ ανάμεσα στους χάρτες. Σκεφτόμουν μόλις πώς μια μικρή σκιά μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε κάτι πολύ μεγαλύτερο – όμως δεν χρειάζεται να μιλήσουμε για μετρήσεις, αν δεν το θέλεις. Τι σε φέρνει στη βεράντα σήμερα;»